یه جورایی بهش خندید                                           یه جورایی بهش خندید.یه جورایی بهش خندید

......................................................................................................................

سلام به همه دوستای گلم .کنکورم قبول شدم.حالا سخت ترین جاش رسیده.انتخاب

رشته ...ارومیه.زنجان وچابهار این۳جا رومیتونم برم.البته دولتی.شهر خودمون هم نمیتونم.

.....................................................................................................................................

این معادلات ریاضی اگر چه بصورت طنز می باشند . اما در جهانی بودن آن شکی نیست .

معادله ۱
انسان = خواب + خوراک + کار + تفریح
الاغ = خواب + خوراک
پس
انسان = الاغ + کار + تفریح
و بنابراین
انسان - تفریح = الاغ + کار
بعبارت دیگر
انسانی که تفریح نداره = الاغیه که فقط کار می کنه

 معادله ۲
مرد = خواب + خوراک + درآمد
الاغ = خواب + خوراک
پس
مرد = الاغ + درآمد
و بنابراین
مرد - درآمد = الاغ
بعبارت دیگر
مردی که درآمد ندارد = الاغیه که فقط می خوره و می خوابه

معادله ۳
زن = خواب + خوراک + خرج پول
الاغ = خواب + خوراک
پس
زن = الاغ + خرج پول
و بنابراین
زن - خرج پول = الاغ
بعبارت دیگر
زنی که پول خرج نمی کنه = الاغیه که فقط می خوره و می خوابه

نتیجه گیری:
از معادلات ۲و۳ داریم:
مردی که درآمد ندارد = زنی که پول خرج نمی کند
پس:
فرض منطقی ۱: مردها درآمد دارند تا نگذارند زنها تبدیل به الاغ شوند.
و
فرض منطقی ۲: زنها پول خرج می کنند تا نگذارند مردها تبدیل به الاغ شوند. 

اندراحوالات خودم :  بعد از حادثه تصادف و ۲سالی که  گذشته ، اوضاع الان خوب است و شکر

خدا را میدهم سوگند بر عشق                             هر ان خواهی برایت ان بماند

به پایت ثروتی افزون بریزد                                      که چشم دشمنت حیران بماند

تنت سالم سرایت سبز باشد                                 برایت زندگی اسان بماند

تمام فصل سالت عید باشد                                     چراغ خانه ات تابان بماند

....................................................................................................................   

خانه خراب تو شدم                                            بسوی من روانه شو

سجده به عشقت میزنم                                      منجی جاودانه شو

ای کوه پر غرور  من                                              سنگ صبور تو منم

یه لحظه ساز عاشقی                                          عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام                                             می خواهمت.می خواهمت

تو ماندگاری در دلم                                                 ...............................

ای همه ی وجود من                                                نبود تو نبود من

                                     نبود تو نبود من...........

پیمانه نمیداد به پیمان شکنان باز                       ساقی اگر از حالت مجلس خبری داشت

....................................................................................................................................

خاطراتم را در این غمخانه پنهان میکنم               تا ابد نام تو را در سینه پنهان میکنم

همه شب دربستر تنهایی خود گریستم وناله سردادم.هزاران باردست بردعازدم شاید که مرگ مراازاین

تنهایی برهاند افسوس که حتی مرگ هم بمن پشت کرده است.

عشق من.

من میدانم که کسی تو را رازی به این سفر نکرده وخود چه خواه و چه نا خواه میخواهی که بروی اما 

بدان دل من طاقت دوری تورا ندارد بذار حتی اگر تو را ازمن گرفتند تو خود  خودت را از من نگیر چون.

دلم طاقت بی تو بودن را ندارد هرگز... مطمئن باش اگر خودم هم نخواهم بمیرم ... از غصه نبودن تو

میمیرم...پس اگر این چنین خواهی برو.......

اینم عکسایی که خواسته بودین  باقیش و بعدا میزارم  دوستای عزیزم

با کهنه قبا صفا نداریم

گردید لباس پاره پاره

در پیکر خود عبا نداریم

جز سنگ و کلوخ و آجر و خشت

ما بالش و متکا نداریم

مردند تمام قوم و خویشان

غمخوار به جز خدا نداریم

جز گاو برای کسب روزی

در مزرعه رهنما نداریم

آجیل و لباس و پول خوب است

اما چه کنم که ما نداریم

خوب است بساط ساز و آواز

افسوس که ما صدا نداریم

در فصل بهار چون کنم چون

دل از غم یار خون کنم خون

عیدی بدهید فصل عید است

این عید برای ما سعید است

جمشید جم این بساط چیدست

از جم به عجم مهین نوید است

شیرینی و هفت سین بیارید

از هموطنان مرا امید است

قلیان و گلاب و نقل و شربت

با چایی لاهیجان مفید است

طفلی که قبای تازه دارد

در موسم عید رو سفید است

افسوس که ما فکل نداریم

امروز فکل مد جدید است

این شعر مناسب است افسوس

گوینده شعر ناپدید است

در فصل بهار چون کنم چون

دل از غم یار خون کنم خون

باید شب عید را پلو خورد

آن ماهی شور را جلو خورد

در سال جدید وقت تحویل

با باغلوا شکر پلو خورد

افشرد به ماهی آب نارنج

پس تازه بتازه نوبنو خورد

آن جوجه پخته را به یکدم

بلعید و ندیدمش چطو خورد

کوکوی برشته را ز بشقاب

قاپید بحالت چلو خورد

اندر سر سبزه مرد زارع

این شعر بخواند و نان جو خورد

در فصل بهار چون کنم چون

دل از غم یار خون کنم خون

صد شکر تمام شد زمستان

شد فصل بهار عیش مستان

منقل بکشید بسوی مطبخ

کرسی ببرید از شبستان

آن  سینی هفت سین بیارید

با سبزه و  سنجد و شپستان

سورنج و سماق و سرکه  و سیر

آرید به صفحه گلستان

ریزید شراب ارغوانی

اندر قدح بلور مستان

یاد از فقرا نمود ناگاه

دیشب یکی از خداپرستان

عریان و برهنه در شب عید

میگفت یکی ز تنگدستان

در فصل بهار چون کنم چون

دل از غم یار خون کنم خون

یاران چه کنم که کس ندارم

بلبل شدم و قفس ندارم

خواهم بگریزم از زمانه

اصلا ره پیش و پس ندارم

بازار وطن شده پر از دزد

یک شحنه و یک عسس ندارم

گلدسته باغ عقل و هوشم

من طاقت خار و خس ندارم

جز علم و ترقی معارف

اندر دل خود هوس ندارم

عید است برای پختن آش

پول نخود و عدس ندارم

در فصل بهار چون کنم چون

دل از غم یار خون کنم خون

عیدو به همه ی دوستای عزیزم تبریک میگم  امیدوارم که ساله خوبی داشته باشین

به روي گونه تابيدي و رفتي                     مرا با عشق سنجيدي و رفتي

تمام هستيم نيلوفري بود                        تو هستي مرا چيدي و رفتي

كنار انتظارت تا سحرگاه                         شبي همپاي پيچك ها نشستم

تو با ناز آمدي از راه و آن وقت                  تمناي مرا ديدي و رفتي

شبي از عشق تو با پونه گفتم                دل او هم براي قصه ام سوخت

غم انگيز است تو شيداييم را                  به چشم خويش فهميدي و و رفتي

چه بايد كرد اين هم سرنوشتي است         ولي دل را به چشمت هديه كردم

سر راهت كه مي رفتي تو آن را                به يك پروانه بخشيدي و رفتي

نسيم از جاده هاي دور آمد                      نگاهش كردم و چيزي به من گفت

تو هم در انتظار يك بهانه                          از اين رفتار رنجيدي و رفتي

دلم پرسيد از پروانه يك شب                    چرا عاشق شدن درد عجيبي است

و يادم هست تو يكبار اين را                      ز يك ديوانه پرسيدي و رفتي

تو را بر جان گل سوگند دادم                     كه تا يك شب نيازم را ببيني

ولي در پاسخ اين خواهش من                  تو مثل غنچه خنديدي و رفتي

كنار من نشستي تا سحر گاه                 ولي چشمان تو جاي دگر بود

و من مي دانم آن شب تا سپيده              نگارت را پرستيدي و رفتي

جنون در امتداد كوچه عشق                     مرا تا آسمان ها با خودش برد

و تو در آخرين بن بست اين راه                   مرا ديوانه ناميدي و  رفتي

شبي گفتي نداري دوست من را                نمي داني كه من آن شب چه كردم

خوشا بر حال ٱن چشمي كه آن را              به زيبايي پسنديدي و رفتي

كنار ديدگانت چشمه اي بود                        و من در پاي چشمه تشنه ماندم

تو بي آنكه بپرسي اين عطش چيست           ز آب چشمه نوشيدي و رفتي

پريشآن كردي و شيدا نمودي                       تمام جاده هاي شعرمن را

رها كردي،‌ شكستم  خرد گشتم                  تو پايان مرا ديدي و رفتي...

خدایامن به شهرخودغریبم                 هوای غربتم ابریست اینجا

                   روح من ای زبرم رفته وبر ناگشته

                  شده دیوانه دگر در عطش دیدن تو

                 ترس دارم که رسد مرگ وبماند اخر

                بردل خون شده ام حسرت بوسیدن تو

درون سینه ام صدارزومرد                      گل صدارزونشکفته پژمرد

دلم برروی اودریای درداست                  همین دریامرادرخودفروبرد